Saçınız, boyanız, eşyalarınız, kılınız, tüyünüz, erkekleriniz hayatınızda önemli bir yer tutuyorsa, başınızı ellerinizin arasına alıp bir düşünün…
Dışarıda gürül gürül akan bir dünya varken, dört duvardan oluşan kağıttan dünyanızda hayatınızın merkezinde o gün nasıl göründüğünüz varsa eğer bir daha düşünün…
Kırılan tırnağınız değil de, umutları kırılmış insanların dağılan parçaları acıtsın canınızı…
O gün sizi değiştiremediğiniz halınız değil de, değiştiremediğiniz yollarınız üzsün…
Şöyle bir toparlanın, kendinize gelin…
Ya da biri sizi omuzlarınızdan tutup şöyle bir sarssın, silkelesin… Kendinize gelin, uyanın…
Birbirimizi rakip seçmek yerine koruyup kollayalım… Biz aynı taraftanız… Okumuşu, cahili, üniversitelisi, şehirlisi, köylüsü, tarladaki, televizyondaki… Yerlerimiz farklıda olsa yollarımız aynı…
Köyündeki kadınında, medyadaki mankeninde ‘bazen kadınlar dayağı hak ediyor’ cümlesini duymak bizi yıksın… Yok etsin… Bitkilere bile zarar vermeye razı olmazken gönlümüz bunlar nasıl canlılar diye bir daha düşünelim…
Biz kadınlarız, evrenin merkezi biziz.. Biz varsak her şey var.. Biz yoksak hiçbir şey yok Bunu fark edelim artık… Öyle bir güç var ki elimizde, bitip tükenmek bilmeyen enerjimizi kıla, tüye harcamak yerine kendimize bazı sorular soralım… Hesaplaşalım, yargılayalım…
Biz insan yetiştiriyoruz… Daha kendimizi bulamamışken, kendimizi yetiştirememişken, aynadaki hayalimizi tanıyamazken kime ne verebiliriz ki… O insanların hali nice olur… Bunu da bi düşünelim…
Birey yetiştirmek için önce birey olmak gerekir… Şu kısacık hayatımızı birilerine yaslanarak, başkalarının başarılarının arkasındaki sığıntı olarak değil, küçük bile olsa kendimize ait, bize özgü çerçeveler oluşturarak yaşayalım…
