Kof bir ses var kulaklarımdan kalbime kadar inen…. Kirpiklerimin ucunda buzdan bir yaş donup kalmış… Donuverip kalan aşkımın sesi gibi…
Artık dindirmiyor ruhumun acısını uzak gözlerden yayılan sıcak dokunuşlar..
Bir yerlerde unutmuşum beynimi yiyip bitiren şarkının notalarını… Ne arıyorum? Ya da ne buluyorum, neydi bulamadığım… Hiçbir şey yerli yerine oturmuyor… Taşlar hep darmadağınık… Her şey karışık, karmakarışık…
Volkan gibi patlamak istiyor göz yaşlarım…
Ama burada tam boğazımda dizilip kalıyor… Bağırıp, çağırıp küfürler ederek, kusarak ağlamak istiyorum… Elime, yüzüme, gözüme bulaştırarak, etrafa saçarak ağlamak istiyorum…
Her kavuşma yeni bir buz dağı bırakıp arkasında ve soğuk bir bakış ve zoraki bir gülümseme ve zonklayıcı bir baş ağrısı sızdırıp donmuş göz yaşlarıma çıkıp gidiyor hayatımdan… Süzülüp kendi dünyasına… Buruk bir gülümseme bırakıp dudağımın ucuna bir kere daha saplayıp ruhuma kan kokan gözlerini çıkıp gidiyor…
Hiç gelmemiş gibi, hiç dokunmamış gibi elleri ellerime ve hiç titretmemiş gibi bakışları yorgun kalbimin ritimsiz atışlarını çevirip başını uzaklaşıp gidiyor…
Ve koca bir boşluk bırakıp ayağımın ucuna… Geldiği gibi usulca sessiz ve durgun bir ırmak gibi akıp gidiyor…
Ne sevmelerim sevme artık, ne gülmelerim gülme… Ne sana çıkacak yollardan geçecek hayatımın kıvrımları, ne de seninle kesişecek yollarım biliyorum… Ödünç alınan aşklar geri iade edilecek yine….
İçini hiç dolduramayacağım bir boşluk kalacak bana yine.. Sadece bir boşluk…
