Bazen bizi alıp coşkun sulara attı duyduğumuz bir kelime….
Bazen kara bir çivi gibi çakıldı beynimize, paslandı kaldı ve hiç çıkaramadık…
Bazen güller saçarken insanın gülen gözlerine, bazen ateş gibi yaktı geçti içimizi…
Kimi zaman ölüm fermanımız oldu, kimi zaman da tek bir kelime hayat verdi gönlümüze.
Sevda olup doldu bazen içimize, nefret olup aktı bazen de göz pınarlarımızdan…
Kimimiz bir kelimeyi duymak için yollara serdik hayatımızı, kimimiz yüzlerce kez duyup aynı kelimeyi hoyratça harcadık gitti…
Bazen hasret kaldık bulamadığımız bir kelimeye,Dolduramadık bir türlü kayıp kelimenin hayatımızdaki gediğini…
Çok acımasız oldular kimi zaman… Tokat gibi patladılar suratımıza..Nerden geldiğini anlamadığımız görünmez bir elin attığı bir tokat…
Kimi zaman da hiçbir şey ifade etmediler bize… Harflerin yan yana getirdiği matematikdiler sadece öylesine sıralanıp giden..
Bazıları çok can yakıcıydı, çok sıcaktı bazıları… Çok garip, çok soğuk, ya da çok sevgi dolu oldular kimi zaman da…
Ama hepsi de çok güçlüydüler…
Bazen tek bir kelime açarken bütün yolları önümüze, bazen de aynı kelime yolumuzu şaşırttı…
‘Belki’ oldular, ‘kim bilir’ oldular, ‘bitti’ oldular, ‘evet’ oldular, ‘hayır’ oldular, ‘seviyorum’ oldular, ‘aşk’ oldular, ‘sevda’ oldular, sıra sıra dizilip önümüze her yerden çıktılar karşımıza… Ama çoğu kez yanlış zamanda beliriverdiler, bir türlü doğru sıraya girip doğru kapıları açtıramadılar…
Bu kez de ‘keşke’ olup geçtiler karşımıza… ‘Ya da’ oldu bazıları sonra…
Ama benim kelimelerim her zaman çok güçlü oldular…
