Keşke yolda bulsaydım seni… Yere bakarak , ne aradığımı bilmeden içimdeki bütün özlemlere cevaplar ararken ilişseydin gözüme… Hemen alır göğsüme bastırır eve götürürdüm seni; kimseye elletmezdim… “benim bu” derdim … “ben buldum”…
Ama sen yollara çıkalı yıllar olmuş.. Karşılaşacağımız hiçbir yoldan geçmemişsin … Hep geç kalmışım ben sana … Hep geç kaldığım için burkulmuş içim… Buluşurken bile geç kalıyorum hala…Bu zamansızlık aramızda kalacak hep; kimseye söylemeden , kimse görmeden hapis olacağız bu zamansızlığa…Ama onun üstünden bakamaya çalışacağız birbirimize… Başımızı ona yaslayıp birbirimizi duymaya çalışacağız…Ulaşabildiğimiz nereyse oraya dokunacağız… Ancak gözlerimizin içinde durarak göreceğiz birbirimizi… Ne zaman kapatsan gözlerini beni göreceksin; sana baktığımı seni hayal ettiğimi göreceksin…
Hep boğazımızda yumrukla döneceğiz eve… Rahat uyumak için daha uyanıkken gözlerimizi kapatacağız… Ama sen her zaman benim geç geleceğimi bilip güleceksin bana; geç kalıp cam kırmış çocuklar gibi bakacağım sana… Ben birkaç dakika değil, bir hayat geç kalmışım ya sana ; ona bile güleceğiz yapacak başka şey kalmadığı için geriye…
Görmezden gelmem gereken onca şey, gözlerimden vazgeçip kulaklarımdan ,ellerimden , ayaklarımdan, saçlarımdan , yüreğimden saplanmaya çalışacak ; istediği kadar kapalı olsun gözlerim…
Her sustuğunda korkacağım…Ama korkuma da güleceğim ; komik çünkü hiç gelmediğin bir yerden gitmenden korkmam…
Seni özlememden korkacaksın şimdi korktuğun gibi…
Ama özleyeceğim sevgilim…Özlemeye de geç başlayacağım , seni özlemeyi öğrenene kadar ben sen çoktan gitmiş olacaksın …Mecburen ve istemeyerek gitmiş olacaksın…Ama ben sadece gittiğini bileceğim neden gittiğini değil…
Hepsini bile bile bastırıyorum seni göğsüme sevgilim…daha senden korkmayı da öğrenmedim çünkü…
