Hafifçe başımı çevirip, gözlerine bakmaya cesaret edemeden yakalamaya çalışıyorum gözlerini…Boynumdaki damarlardan çıkıyor söylediğim yalanın acısı…Görmüyorsun; görsen taş gibi sözlerle kanatmaya devam etmezdin başımı...
Ben bağırmasını bilmezdim , içimdeki çukur gibi yaraya çöpler dürtülene kadar. İçim kurcalandıkça sesimi tanıyamayacak kadar bağırmaya başladım. Sevmedin değil mi sesimin bu yırtılmış halini? Nasıl yırtıldı bu ses? Nasıl böyle büyük bir kuyu oyuldu içimde ki, ben ta dipten çığlık atıyorum.
Çocukken de şimdi de , ne zaman biri bağırsa kaybolurum ben. Şimdi, bu gözleriyle yanaklarıyla durmadan küfür eden ben miyim?
Durdum…
Başımı çevirdim…
Sana baktım , kendime yani…
Sana bakınca anladım nasıl çirkin göründüğümü…
Kendime baktım; içimden söyledim seni nasıl özlediğimi; ve tabii sarıldığımız günlerdeki kendimi nasıl özlediğimi de…
İçimden söyledim yıllarca söylediğim onca şarkıyı…
Yeni bir ses duydum yüreğimin dağlarından yankılanan, dağlarımın arasındaki yollara koşup dinledim sesi; benim sesimdi bu da…Ne çok kişiymişim ben be!
“Kendine gel kadın! Uykunu gürültüyle bölen yılan, söylediğin yalandır. İçinde yüzdüğün denize kanlarını bıraktın, boyanacaksın kırmızıya. Şikayet etmeden kırmızınla gezeceksin. Sonra moraracak yaran, sonra kuruyacak. Kuruyken kimseye elletme yaranı , yine kanar. Kuruyunca arkasında minik bir iz bırakıp silinecek bu oyuk…Yeter çek ellerini kanlarından , yeter…”
Ben korkmayı bilmeden çıktım oyuncağın tepesine. Oradan ancak düşerek inileceğini bilmeden. Bildiğimde kanlar içinde kalmıştım zaten. Ama yeter, gelemeyin üstüme. Ben çıktığımda, karnımdaki karıncalanmayı yaşadım ve sadece onu hatırlayacağım; düştüğümü değil; kanlarımı değil; bana nasıl baktığınızı değil. Yeter, bana bu oyunun sadece kirli yanını her sabah hatırlatmayın koca koca çöplerinizle.
Karıncaları çok severim ben; tadını bile bilecek kadar. Çocukluğum onlarla geçti benim ve hatta çocukluğumu karıncalara emanet ettim ben. Hala bazı geceler getirirler bana eteklerimi, evciliklerimi. Karıncaları yaramın ucuna toplanmışken değil yardımıma koşarken görmektir beni tamir edecek olan…
Kuyumda yalnız bırakın beni, uzattığınız çubuk tutunup çıkmam için değil de kanlarımı deşmek içinse…
