Eğer anne olacaksam…..
Bakmayı, söylemeyi bilen bir anne olacağım;
çocuğuma dokunmayı bilen bir anne olacağım, bir gün onun da birilerine dokunmayı bilmesi için; karanlıkta korkmayan bir çocuk yetiştireceğim;
ben nerede olursam olayım , sımsıkı dimdik durabilecek bir çocuk yetiştireceğim;
bütün anları yaşamayı bilen, ertelemekten korkan bir çocuk yetiştireceğim;
elleri elerimin içinde durmadan onu dinleyeceğim, isterse dünyanın en gereksiz şarkısını söylesin; “kafanı takma sen, bana bırak” diyeceğim onu yoran kocaman korkular için;
beni bırakıp gittiğinde, çocuğumla gidebildiği için gurur duyacağım, peşinden gözyaşlarıyla yakalamayacağım çocuğumu; gitsin özgürce;
izlemeyi, okumayı, hayatın her yerinden yeniden başlamayı bilen bir çocuk yetiştireceğim…
kendini iyice anlaması için elimde aynalarla, şiirlerle gezeceğim yanında;
bana ne söylese arkam dönükken bile inanacağım bir çocuk yetiştireceğim;
sevmeyi bilen, aşık olmaktan korkmayan bir çocuk,
ucuz “hayatta kalmaların” değil ,evrenin bir parçası olan; kafasını,yüreğini kullanmayı bilen bir çocuk,
giderken bile usulünce giden , zarar vermeyi asla sahiplenmeyen bir çocuk…
Ben anne olursam annem gibi bir anne olacağım; ya da olmayacağım; sırf kendi annelik egomu tatmin etsin diye yaşamayı bilmeyen bir “yaratık” getirmeyeceğim dünyaya….
