Her gece yastığımda bir cehennem…Ne doğru tarif etmiş şair “gene bir cehennem var yastığımda, gel artık…”
Gece olunca bütün korkular ellenip ayaklanıp boğmaya çalışıyor beni . Uykumun arasında kalkmıyor elim kolum; ıssızlığa iyice yaklaşıyorum. Yağmur uyandırana kadar beni , böyle uykularla geçecek geceler…
Gecemin yükünü hafifletecek şey sen bile değilsin artık. Senin beni ite ite götürdüğün yerde daha gerçek ve daha büyük karanlıklar gördüm ben .Şimdi ne sen çekip alabilirsin beni ne başkası . Şimdi ıssızlığın bile en tenha yerindeyim ve tek başınayım hayatın en çıplak gecesinde. Şimdi daha bir ben oldum sanki ; hepsini sadece benim gücüm ağartacak bu karanlığın .Wenders söylemiş işte : Gerçek karanlıkta aydınlanır ve ancak sessizlikte dışardan gelen sesi duyabilirsin …
Bana bu söyleneni yaşamak kalıyor sadece…
Kulağım bütün seslerde şimdi ; kimse alıp götüremeyecek beni , kıpırdamak kıpırdamamak bana kalmış…Ağartıyor geceyi, kendi karanlığı.Şimdi bana gideceğim yerlere bakmak kaldı ; buraya gelirken geçtiğim yolları kötülemek yerine.
İyi ki her adımını yürümüşüm o yolların , çünkü ben şimdi olduğum ben olamazdım başka türlü…
Şimdi karanlık olduğunu bile ayırt edemeyeceğim kadar karanlık ve ıssız bir geceden bir aydınlık yaratacağım kendime; dışardan gelen sesler hiç duymadığım şarkılar şimdi …
Duruyorum, sancılarım başlıyor; kendime nefis bir yaşam daha doğuracağım…
