Bana bir şarkı getir gökyüzü…
Minik bir bulut,elleri gözleri sağlam tutunan ,kaymayan güçlü bir yıldız getir…
Renkli filler getir,ortalıkta gezinip herkesin kalbini sıkan gereksiz saldırganlığı alıp öğütsünler…
Unutulmayan filmler getir, içine dalıp kendimle yeniden tanıştırsınlar beni…
Bana sarılan ,nefes aldıran,gözlerimi dolduran, kalbimi yaşatan, ayaklarıma bebek gibi dokunan kutsal bir sahne getir: binelim sahneye,yürekleri gezelim…
Özlem getir bana, içinde çiçek açan…
Bir sürü kurşun kalem getir;hm, bir de masal,ballı güllü,ekmek kırıklı,çikolatalı,cam ayakkabılı…
Ölüme yaklaştırdığın yerde kırılan camları getir,o kırıkları herkese dağıtıp, “neyin peşindesin ben insan kendine gel” diyebiliyim yollarda birbirini ite ite yürüyen köksüz insanlara…
Sırtımda taşıdığım eve kök getir: aklım başıma gelsin hem özgürlük arayıp hem kök salmaya çalıştığım için. Adım attığım her yere bir kök, bir tohum attığım için ayağımı kaldırdığım an kırılan ,kanayan kökçüklerim canımı acıtmasın…
Bir de pilli bebekle zebra getir…
El kuklası bir de…Ve ellerimi dinleyecek bir sürü insan: ellerimle şarkı söyleyip bir kişinin olsun içindeki kapıyı açayım…
Bana yağmur getir gökyüzü, beni kaydıran değil: gözlerimi daha bir göz yapan…
